Месца шынкара

 На Камароўцы, у пачатку Лагойскага тракту яшчэ ў сярэдзіне XIX стагоддзя стаяла напаўразваленая хата шынкара і адразу ж за ёй - велізарны дуб. А пад ім, у густой зеляніне бачная была магіла без крыжа. У народзе здаўна хадзілі чуткі, што тамака "нячыста", - тама, маўляў, па начах скачуць чэрці, ведзьмы і ўсякае іншае паскуддзе.

А справа адбывалася так. Як толькі ўставаў месяц - так адразу ж хтосьці пачынаў блукаць па густой траве ля магілы. Гэта хадзіла і плакала грэшная душа, якую загубілі чары злога ведзьмака. Непрыкаяная душа блукала вакол сівога дуба кожную ноч у любы час года, прыхіналася да яго, абдымала яго. І тады дуб-волат уздрыгваў, шамоцячы лістотай, скрыгочачы карою, енчыў і плакаў да раніцы.

"Калі стогне дуб калматы,
Лісце вецер рве:
- Адплаціў шынкар пракляты! -
кажуць ў грамадзе."

Адбылося тут наступнае. Недалёка ад карчмы праведна жыў сталяр Сямён Ярыла са сваёй маладой дачкой Ганнушкай. Мінулі гады, і з дзяўчынкі вырасла прыгажуня. "І у цішы, як краска ў полі, пышна заквітнела". На пяць вёрст у акрузе нікога не было прыгажэй яе і целам і тварам. Хлопцы цэлымі натоўпамі бегалі за ёй. А яна на іх не глядзела, у яе сэрца быў толькі адзін каханы - малады, дужы, прыгожы здаравяк Янка. Яны сустракаліся, вясёла і бесклапотна бавілі час разам. Але да часу. Усё часцей Ганну сталі мучыць страшныя прадчуванні. Яе пужала блізкая смерці. Яна падзялілася сваімі страхамі з каханым. Той не паверыў, але як мог паспрабаваў супакоіць дзяўчыну.

Прадчуванні апынуліся не марнымі. Справа ў тым, што Ганну пакахаў шынкар - стары габрэй ІцкаСроль. У народзе яго клікалі ведзьмаком. За сваё жыццё ён, нібыта загубіў нямала душ. Аднойчы ўбачыўшы Ганну, стары Іцка страціў галаву і марыў толькі аб уладанні ёю. Неяк  восеньскай раніцай Ганна выйшла ў сад пагуляць. А за ёй - ІцкаСроль. Ён дагнаў дзяўчыну і стаў прызнавацца ў каханні. Прапаноўваў золата, жыццё ў поўным дастатку, сваё гарачае каханне. Дзяўчына засмяялася старцу ў адказ, сказаўшы, што мілей Янкі нікога няма на ўсім святле. Тады вядзьмак, паклікаўшы да сабе злыя чары, узмахнуў рукой, і на Ганну апусцілася заслона. Яна ўмомант страціла розум. У маладым дубе дзяўчына ўбачыла свайго ўмілаванага, але не магла з ім гаварыць, не разумела, што ён кажа ёй. Яна блукала днямі і начамі ў садзе, увесь час абдымала дубок, шукаючы ў яго абароны.

Так працягвалася год, а да наступнай восені Ганна памерла. Няўцешны бацька пахаваў яе побач з дубам. З тых часоў Ганна начамі ўставала з дола і блукала ў цені дуба, шукаючы супакою, ды наводзіла жах на навакольных.

Даўно няма таго шынка, няма таго дуба, знікла магіла, але часам па начах у раёне пачатку цяперашняй вуліцы Якуба Коласа, тамака, дзе знаходзіцца маленькі скверык перад прахадной МВАВТ, але гладзіш - , ды і з'явіцца калі-нікалі цень дзяўчыны, якая шукае каханага.