Прывід ратушы

Здарылася гэтая цёмнаяг історыя ў XVIII стагоддзі. У Караля Радзівіла быў сябра ід алёкі сваяк Міхал Валадковіч, які жадаў стаць чальцом Менскага магістрата. Гэты чалавек быў разгільдзяем, п'яніцам і бабнікам. Натуральна, што з такой славай у ратушы яго ніхто не чакаў. Валадковіч звярнуўся па дапамогу да свайго сваяка і сабутэльніка, і той вырашыў праблему кардынальным чынам. Радзівіл прыехаў у Мінск з войскам, увайшоў у магістрат, і ўраптоўна шалапутны таварыш атрымаў жаданую пасаду. Нягледзячы на свой новы самавіты статус, навапрыняты чалец магістрата працягваў дзеяць адно вар'яцтва за іншым. То шабляй у прысутным месцы, на падпітку, махаць пачне, то пропаведзь ксяндзу сарве, заладзіўшы бясплатную раздачу віна ля ўваходу ў храм.

Гарадскія ўлады доўга трывалі выхадкі самадура, ведаючы аб высокім заступніку злыдня, які ў любым выпадку выцягне яго з турмы. Але аднойчы келіх цярплівасці перапоўніўся. 12 лютага 1760 года Валадковіча схапілі і практычна без судад ы следствы прысудзілі да растрэлу. Да Валадковіча, які не цяміў, ўто адбываецца, у вязніцу прыйшоў святар і прапанаваў павініцца, маўляў, гэтага досыць, каб яму даравалі. Але небарака, ці то адчуваючы ўласную беспакаранасць, ці то лічачы, штоз яго смяюцца, павініцца адмовіўся.

Адразу пасля гэтага Міхала вывялі ў парк ля ратушы і расстралялі. Кажуць, што душа злыдня яшчэ доўга з'яўлялася па начах побач з ратушай і патрабавала справядлівай адплаты. Ратушу знішчылі, а цяпер, калі яе аднавілі, пагаворваюць, што прывід з'явіўся ізноў.